امروز می‌خوام برای تولدت یه چیزی بگم که شاید خیلی وقت‌ها نگفتم؛

تو برای من فقط یه رئیس نبودی، یه دوست و نه، بهتره بگم یه برادر بودی؛ برادری که همیشه و همه‌جا هوام رو داشتی و وقتی لازم بود، پشت من ایستادی.

آشنایی ما هم خودش یه داستانه...

همه‌چیز با برنامه زوم شروع شد.

اولین دیدارمون در لایو کلیسای جامع بود، بعد اولین دیدار از نزدیک در کلیسای آنکارا اتفاق افتاد و بالاخره شروع همکاری‌مون در یالوا شکل گرفت.

از اون روز تا امروز، با هم از خیلی سختی‌ها رد شدیم.

نه خیلی تند... ولی با تداوم.

شاید اختلاف سلیقه‌هامون کم نباشه؛

گاهی نگاه‌هامون به مسائل با هم فرق داشته، شاید حتی سر بعضی چیزها بحث هم کرده باشیم، اما یه چیزی همیشه بینمون مشترک بوده:

مسیرمون و حرف دلمون یکی بوده.

و شاید همین، مهم‌ترین دلیل موندن و ادامه دادن ما کنار هم بوده.

خیلی‌ها، نه... بهتره بگم خیلی بیشتر از خیلی‌ها تلاش کردن رابطه و همکاری ما رو به هم بزنن.

شاید تا حدی هم موفق شدن، شاید جاهایی فاصله افتاد، شاید بعضی چیزها سخت شد...

اما خدا اجازه نداد این گسستگی، آخرِ داستان ما باشه.

و من همیشه به خودم می‌بالم که در رادیویی همکاری می‌کنم که با وجود اینکه کم‌کم سیستماتیک و حرفه‌ای‌تر شده، هنوز دموکراسی واقعی رو اجرا می‌کنه؛ جایی که آدم‌ها با تفکرات و نگاه‌های مختلف اومدن، جذب شدن، کار کردن و در نهایت یا خودشون نموندن، یا با روش و مسیر ما همراه شدن و موندن.

چون ما به یک چیز اعتقاد داریم:

آدم‌ها رو خدا برای کارهای خودش انتخاب می‌کنه.

و شاید انتخاب آدم‌ها برای کنار هم قرار گرفتن، خیلی وقت‌ها بزرگ‌تر از چیزی باشه که خودمون در لحظه می‌فهمیم.

فرشید جان...

بعد از این همه حرف و خاطره و فلسفه‌بافی

می‌خوام فقط یه جمله بگم:

تولدت مبارک داداش.

ممنون که بودی،

ممنون که هستی،

و ممنون که با همه تفاوت‌ها، سختی‌ها، فاصله‌ها و دوباره نزدیک شدن‌ها، هنوز کنار همیم.

امیدوارم سال جدید زندگی‌ات پر باشه از سلامتی، آرامش، موفقیت، خنده‌های واقعی و اتفاق‌هایی که ارزش تمام این سال‌ها رو داشته باشن.

تولدت مبارک فرشید جان.

مرسی که هستی.

و به قول شهاب کارت درسته