و امااااا... تولد لیلی

برای تبریک گفتن به لیلی، باید برگردم خیلی عقب...

اون‌قدر عقب که باید آلبوم خاطرات رو از صفحه‌های اول باز کنم

اولین بار، اگه اشتباه نکنم، شمال، خونه مامان هایده‌خانم دیدمت.

یه دختر آروم و مهربون که خیلی محترمانه وارد جمع ما شد...

البته اون موقع هنوز خبر نداشتیم این خانم محترم چه نقشه‌ای داره

اومد، داداش ما رو پسندید و کم‌کم شد عروس خونه ما

دفعه بعد خونه خودتون بود، موقع خواستگاری...

بعد عروسی شد و رسماً وارد خانواده شدی.

از همون حوالی هم یادمه که مجید کم‌کم ، کمتر و کمتر در دسترس ما قرار گرفت

حالا اینکه مقصر کی بود، پرونده‌اش هنوز در دادگاه خانواده بازه و فعلاً قصد صدور رأی نداریم

بعدتر که دوباره دیدمت؛

تو و مجید اومده بودین خیابون خوش برای خریدن خونه.

زمان گذشت و زندگی، هر کدوممون رو ، یه طرف برد...

تا اینکه دوباره در ترکیه همدیگه رو دیدیم؛ اون روزهایی که بهار و باران هنوز خیلی کوچولو بودن.

چند روزی کنار هم بودیم، و دوباره فاصله افتاد و شما رفتین آدانا.

خیلی تلاش کردم شرایطی پیش بیاد که بتونیم توی یه شهر باشیم و فاصله‌ها کمتر بشه، اما هر بار شرایط زندگی یه جور دیگه رقم خورد و این اتفاق نیفتاد.

بعدتر، از بچه‌ها شنیدم که رفتین ارمنستان...

و چیزی که بیشتر از همه خوشحالم کرد این بود که شنیدم بالاخره به چیزی رسیدی که مدت‌ها خودت ، دنبالش بودی

و واقعاً خدا رو شکر برای تمام زحمت‌هایی که کشیدی، برای صبری که داشتی و برای تلاش‌هایی که بالاخره به ثمر نشست.

گاهی آدم فقط نتیجه آخر رو می‌بینه، اما پشت بعضی موفقیت‌ها سال‌ها تلاش، صبر، نگرانی، امید و دوباره بلند شدن خوابیده...

و وقتی نتیجه می‌رسه، آدم از ته دل می‌گه:

حقش بود...

لیلی جان، امروز که تولدته، آرزوی من برات اینه که این قدم، فقط شروع اتفاق‌های قشنگ‌تر باشه.

امیدوارم از اینجا به بعد،

هر روزت یه قدم به آرزوهات نزدیک‌تر بشه،

هر دری که مدت‌ها منتظر باز شدنش بودی، به روت باز بشه،

و رویاهایی که هنوز گوشه دلت نگه داشتی، یکی‌یکی تبدیل به واقعیت بشه.

تا جایی که یه روز به عقب نگاه کنی و ببینی:

هیچ آرزویی توی دلت باقی نمونده

از شمال تا ارمنستان، مسیر طولانی‌ای رو طی کردی،

اما بین همه این سال‌ها و فاصله‌ها، یه چیز تغییر نکرده:

تو هنوز لیلیِ خانواده مایی

همون لیلی که مامان من بهش میگه: دخترم

#سیامک

تولدت مبارک